POEZJA 

       Na szczególną uwagę zasługuje poezja Alfonso Reyesa y Ochoa. Jego twórczość charakteryzuje różnorodność tematyczna i głęboka wrażliwość na otaczający go świat. Dla Alfonso Reyesa najważniejszą wartością w poezji nie jest idea, lecz słowo. Istotą twórczości poetyckiej jest przedstawienie świata wewnętrznego i indywidualnego poety. Język poetycki stanowi walkę przeciwko ustalonym zasadom. Chodzi o to, aby przedstawić nową rzeczywistość za pomocą swojego własnego, wewnętrznego języka.
Oto jednej z najbardziej znanych wierszy Alfonsa Reyesa.  

Świętej Teresy Odejścia I Powroty 

Strojny w gałęzie włókczykij
- takckiego czółenka szpada -
Świętej Teresy xiężyc nić
 wiodąc w altanę się wkrada

Pomiędzy rzęsy chwycone,
to na uwięzi, to wolne
oczy, gdy w iskrach zbiec płoną,
niosą pokój, niecą wojnę.

I aż drży Murzynek chudy
i wikła się z swą gitarą,
nowożeniec; a ucieka
w uścisku z kobietą małą.

Z wziętą po jednej godzinie,
wolną, a obcą, choć daje...
Jak to wszystko płynie, stamtąd
idzie precz, gdzie pozostaje!

Sączy się pacior perfumy
z wierzchołka drzewa po drzewie:
wnet się skropli zasób nowy,
skoro się pierwszy wyczerpie.

Poniżej umyka morze
w świetle, które samo pleni
i choć umyka, nie może
wydostać się z dłoni ziemi.

Przejeżdża jeździec powietrza
na grzbiecie świeżej swej klaczy;
nie przejedzie: stanął w cieniu,
drze ostrogą skórę w drzazgi.

To, co przez życie się pruje,
łudzące, że się oddala!
Odejść, powrotów tożsamość,
ucieczek, bliskiego trwania!

To, że wydaje się bliskim,
co wiele lat temu kona!
To oszukuje wszystkich,
jak owa strzała - Zenona!

Czas się zaplątał w głos:
pieśń się ociąga w śpiewie.
Lekkim stopy anioły
łaskawie dążą na ziemię.

Xiężyc płynący, bez ruchu,
czapla w dziób własny chwycona -
idzie? wiruje? czy stoi
wśród arabesek z listowia?



Źródła:

http://revista-iberoamericana.pitt.edu/ojs/index.php/Iberoamericana/article/viewFile/2182/2376

Jerzy Niemojowski, Ewokacje: krótka antologia poezji Ameryki Iberyjskiej, Warszawa, Państwowy Instytut Wydawniczy, 1968