„El crítico humanista”

W postawie Alfonso Reyesa zauważalna jest miłość do literatury. Luis Emilio Soto krótko komentuje, że jego jedynym zainteresowaniem i celem jest dążenie do pełnego zrozumienia. Alfonso Reyes za cel stawia przemyślenie każdego dzieła od innej drugiej strony, którą jest wrażliwość i wiara. Należy więc pojąć konkretne dzieło przez serce. To właśnie z tego płynie jego charakter humanisty. Alfonso Reyes umocnił swą krytykę literacką poprzez postawę humanizmu. Stała się ona środkiem wyrazu, który wykorzystywał w swoich dziełach.  Bez wątpienia krytyczne dzieła Alfonso Reyesa są bardzo znaczące dla dorobku i dalszego rozwoju literatury w Meksyku.

Dla meksykańskiego pisarza pojęcie humanizmu wiązało się z przejściem w stan głębokich przemyśleń. To ujęcie kultury, a także literatury greckiej i łacińskiej- w stosunku do jego krytyki literackiej i tego jak kształtuje ona wniosek nie tylko literacki, ale również filozoficzny (postawy etyczne i sytuacja życiowa).

Reyes szanował kulturę, traktował ją jak dobrodziejstwo, dorobek przeszłości. Mówi się, że Alfonsem Reyesem kieruje droga duchowa, która jest najważniejszym kierunkiem krytyki. Jest ona również w pewnym sensie przejawem reakcji proporcjonalnych do charakteru i istoty literatury. Słowo było dla niego ujawnieniem ducha, czymś co pokazuje człowieka, jego zdolność tworzenia, a także interpretacji. Krytyka i poezja (narracja, dramat lub litera) jest przejawem miłości słowa, które jest obrazem i przeznaczeniem człowieka. Takie było głębokie przekonanie Reyesa – „el crítico humanista”.